Ładowanie strony...
Mieszkańcy Janowic, wspomnienia, lokalne historie i osoby związane z miejscowością.
Historię miejscowości tworzą konkretni ludzie: właściciele, nauczyciele, duchowni, społecznicy, gospodarze, działacze, żołnierze, emigranci i osoby, które pozostawiły po sobie ślad w życiu Janowic.
W materiałach wskazano go jako monarchę, który lokował wieś na prawie niemieckim. Lokacja z 1347 roku należy do najważniejszych dat w historii Janowic.
W swoich zapiskach wspominał Janowice jako dużą wieś, dzielącą się na Janowice Górne i Janowice Dolne. Dzięki temu jego kroniki stały się jednym z ważnych punktów odniesienia dla lokalnej historii.
Z jej staraniami wiązano założenie szkoły, rozbudowę dworu oraz budowę kaplicy przydworskiej. Jest jedną z ważniejszych postaci XIX-wiecznych Janowic.
Nauczyciel ludowy, przybyły z Ilkowic, kierownik szkoły w latach 1870-1908. Jego działalność przypadła na czas kształtowania się szkolnictwa ludowego w Janowicach.
Syn Franciszka Regieca, kierownik szkoły w latach 1911-1925. W kronice szkolnej dokładnie opisał wydarzenia z okresu I wojny światowej, dzięki czemu zachowało się wiele szczegółów o losach wsi.
Kierownik szkoły w latach 1925-1929, działacz PSL „Piast”. Należał do grona osób łączących pracę oświatową z aktywnością społeczną i polityczną.
Kierownik szkoły w latach 1929-1939. Popularyzował sadownictwo i pszczelarstwo, organizował wystawę rolniczą w 1937 roku oraz wspierał praktyczną edukację młodzieży.
Absolwentka seminarium pedagogicznego, wieloletnia nauczycielka, działaczka i animatorka życia kulturalnego miejscowości. Była twórczynią teatru amatorskiego.
Nauczycielka i kierowniczka szkoły w latach wojny i okupacji, a następnie w latach 1944-1949. Organizowała świetlicę dla dorosłych, kursy dokształcające dla analfabetów oraz przedstawienia.
Kierowniczka szkoły w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku. Była organizatorką życia kulturalnego i teatru amatorskiego.
Kierownik szkoły od 1968 roku, a w latach 1973-1978 dyrektor szkoły. Pełnił także funkcję zastępcy dyrektora Zbiorczej Szkoły Gminnej w Pleśnej oraz starszego wizytatora przy delegaturze w Tarnowie.
Dyrektor szkoły w okresie jej kapitalnego remontu. W latach 1990-1994 przewodniczący Rady Gminy w Pleśnej, inspektor szkolny i dyrektor gimnazjum w Radłowie. W Janowicach pełnił funkcję dyrektora w latach 1978-1988, a od 1990 do 1997 pracował jako nauczyciel.
Od 1965 roku wychowywała i uczyła języka polskiego trzy pokolenia Janowiczan. Organizowała przedstawienia, konkursy i występy uczniów.
Jego staraniem i dzięki jego zaangażowaniu w 1909 roku przeniesiono z Lubczy i wzniesiono w Janowicach kościół. Był upamiętniony tablicą w starym kościele.
Proboszcz parafii w latach 1923-1946, określany jako wzorowy duszpasterz. W 1937 roku przewodniczył komitetowi powodziowemu. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Janowicach.
Miejscowy duszpasterz i społecznik. W latach 1953-1968 jego staraniem wzniesiono Ośrodek Zdrowia w Janowicach oraz poczekalnię dla oczekujących na autobus.
Janowiczanin, proboszcz parafii w Gumniskach w latach 1946-1968. Jego staraniem zbudowano tam kościół. Żył bardzo skromnie i został pochowany na cmentarzu w Janowicach.
Janowiczanin, fundator witraży do prezbiterium kościoła w Janowicach. Jego dar wpisał się w wyposażenie i pamięć miejscowej świątyni.
Wizytował Janowice, modlił się w tutejszym kościele i zaproponował przeniesienie krzyża ze starego do nowego kościoła.
Wizytował Janowice jako biskup ordynariusz tarnowski. Jego obecność łączyła lokalną parafię z szerszym życiem diecezji.
Wyróżniający się gospodarz i członek Rady Szkolnej Miejscowej w XIX wieku. Należał do osób angażujących się w sprawy lokalnej oświaty.
Wójt gminy Janowice w czasie I wojny światowej. Posądzony o rzekome szpiegostwo, został w 1915 roku powieszony przez Austriaków pod kościołem.
Jeden z najzamożniejszych gospodarzy, wójt gminy Janowice i poseł na Sejm od 1928 roku. Reprezentował lokalną warstwę aktywnych gospodarzy i działaczy.
Działacz ludowy, członek PSL przed wojną i po wojnie, przewodniczący Gromadzkiej Rady Narodowej. Był zamiłowanym sadownikiem i ogrodnikiem.
Wyróżniający się gospodarz i działacz ludowy. Pełnił funkcje przewodniczącego Gromadzkiej Rady Narodowej oraz komitetu rodzicielskiego w latach czterdziestych, pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku.
Wieloletni przewodniczący Komitetu Rodzicielskiego. Wspierał szkołę i pomagał kierownikom szkoły w remontach.
Wieloletni przewodniczący komitetu rodzicielskiego oraz działacz ludowy, związany z życiem społecznym miejscowości.
Członek powiatowych władz partyjnych, sekretarz Komitetu Powiatowego po październiku 1956 roku. Według materiałów pomagał mieszkańcom Janowic w miarę swoich możliwości.
Działacz młodzieżowy w latach siedemdziesiątych XX wieku, członek ZMW, wójt gminy Pleśna w latach 1990-1997. Zmarł tragicznie podczas prac we własnym sadzie.
Lekarz, społecznik i animator życia kulturalnego Janowic w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku. Jego staraniem odnowiono cmentarz żołnierski w Janowicach.
Przez kilkadziesiąt lat pełnił funkcję kościelnego w parafii Janowice, a od wojny aż do lat osiemdziesiątych był także woźnym szkoły.
Prawnik, podporucznik i absolwent szkoły. Został zamordowany przez bolszewików w Samarze w chwili, gdy miał wracać do kraju.
Uczeń szkoły realnej w Tarnowie. W 1920 roku zgłosił się na ochotnika do wojska i zginął 14 sierpnia 1920 roku w bitwie pod Zawadami niedaleko Ostrołęki.
Jeden z najdłużej żyjących legionistów i członek I Kompanii Kadrowej. W dzieciństwie mieszkał w janowickim dworku. Zmarł w 2000 roku.
Legionista, zmarły w 1918 roku w wieku 18 lat. Jego grób znajduje się na cmentarzu parafialnym w Janowicach.
Zarządzał fabryczką założoną pod Wałem przed II wojną światową. Wykorzystywała ona złoża ochry do produkcji farb ziemnych.
Socjolog, wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego i autor wielu publikacji z dziedziny socjologii. Należy do osób, które łączyły Janowice ze światem nauki.
Wybitna aktorka Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Wypoczywała w Janowicach w latach 1985-1987, recytowała wiersze w kościele parafialnym i odwiedziła szkołę podstawową we wrześniu 1987 roku.
Ostatni właściciel dworku i posiadłości ziemskich w Janowicach. Opuścił Janowice w 1939 roku.